Fourteenth blog post

Ik wil ik wil ik wil ik wil ik wil… IK WIL!

Ik wil sporten. Ik wil routine. Ik wil graag even twee uurtjes trainen. Ik wil lekker in mijn vel zitten. Ik wil fit zijn. Ik wil lezen. Ik wil leren. Ik wil foto’s maken en foto’s bewerken. Ik wil mijn cursus afronden en nog meer cursussen volgen. Ik wil die cursus in de praktijk brengen. Ik wil mijn website voor Onderwhys bouwen. Ik wil dat concept goed op papier zetten. Ik wil er zijn voor mijn kinderen en dit avontuur in de States vooral ook gebruiken om er voor hen te zijn. Ik wil ze begeleiden. Ik wil ze stimuleren en uitdagen. Ik wil ze verwennen, ik wil ze opvoeden. Ik wil playdates voor ze regelen. Ik wil vrijwilligerswerk doen op hun school. Ik wil ze meenemen op avontuur en de wereld laten zien. Ik wil ze thuis laten zijn, in rust.

Ik wil zelf de omgeving verkennen, wat is er nog veel te zien en ontdekken! Ik wil trips in de States plannen. Ik wil rust, thuis zijn, bankhangen en Netflix bingewatchen. Ik wil koken, een volle koelkast hebben en dus boodschappen doen. Ik wil nieuwe recepten uitproberen. Ik wil het huis schoonmaken en zorgen dat het heerlijk op orde is.

Ik wil energie en aandacht hebben voor mijn man wanneer hij weer thuiskomt na zijn werkdag, samen de avond vieren met een fles wijn. Praten. Toekomstplannen maken. Ik wil onze families in Nederland spreken, mijn broer in Tokio, de familie in Suriname. Ik wil contact houden met vriendinnen thuis, en ik wil ook investeren in al mijn nieuwe vriendschappen hier.

Ik wil ik wil ik wil ik wil…

Dan komt Elle naar me toe en zegt voor de derde keer in 1 gesprek: “Ik wil [….]” Ik onderbreek haar en zeg: “Je moet eens stoppen met al dat ik wil ik wil ik wil!” En dan kijk ik in haar schitterende diepbruine ogen en zie en hoor mezelf…

Langzaam leer ik mezelf en mijn ‘ge-wil’ bedwingen, vormgeven. Ik kan de onrust steeds beter beteugelen, een plaats geven. Ik ga vandaag NIET sporten. Ik ga vandaag alleen maar zorgen voor het huis. En morgen de boodschappen. En de dag daarna dan weer sporten. En het is goed zo. Ik blijf ontdekken, ik blijf me verwonderen. Ik had het liefst al tien keer een blog geschreven, maar de realiteit is dat de dagen in de VS voorbij vliegen. Dagen die me frustreren, waarop ik niks gedaan krijg behalve dus 1 onderdeel van mijn enorme wishlist. In de VS doe je alles met de auto. Ik rijd dan even naar de Walmart, en dat kost me 30 min heen en 30 min terug. Ik kan ook dichterbij naar de Walmart, maar daar zit dan weer geen Aldi of H-Mart bij in de buurt en die heb ik nodig. Boodschappen doen kost mij hier in de VS dus een dag in de week. Een DAG! Half uur naar supermarkt 1. Dan daar een uur shoppen. Door naar supermarkt 2. Daar binnen 20 minuten klaar, maar dan nog naar de laatste supermarkt, nummer 3. Dan heb ik alles binnen, maar moet ik als een gek naar huis scheuren om alles uit te pakken en in te ruimen. Een blik op de klok: nog 30 minuten, dan moet ik alweer richting de carpool rij, dan zit hun schooldag er weer op. En soms moet ik dan de dag erna zelfs naar nog een supermarkt, omdat ik 1 specifiek ding nog niet kon bemachtigen. Van tevoren had ik dit nooit gedacht, noch verwacht.

Ik verwonder me nog elke dag. Ik wilde zoveel toen we hierheen verhuisden. Men zei: “Jij gaat binnen no-time aan de bak, jij kunt echt niet niks-doen!” En nu na anderhalf jaar heb ik eindelijk mijn werkvergunning aangevraagd en ontvangen. Maar daar was eerder echt geen ruimte voor. En pas nu realiseer ik me ten volste hoe het is, verhuizen naar de VS. Dat ‘aan de bak gaan’ nog niet zo makkelijk is. Ik wil wel, maar vind door de bomen het bos nog niet. In een van de volgende blogs zal ik eens een blik werpen op wat het betekent om hier als partner van mijn man te zijn, en hoe het is om je weg te vinden vanuit je professionele identiteit.

Ik wilde zoveel sinds we terugkwamen uit Nederland deze zomer. En wat is er alweer veel gebeurd. De kinderen groeiden zo’n 10 centimeter! Allebei in een nieuwe klas gestart. Tegelijkertijd bezig met hun Nederlandse les om bij te blijven met groep drie en groep vier. Inmiddels volledig geïntegreerd ook gestart met naschoolse activiteiten zoals pianoles, ‘coding in Minecraft’, zwemles. We’re making it work, met al Ronald zijn werkreizen. We hebben er weer een prachtige roadtrip op zitten, van hier naar Zuid-Florida en via adembenemend Charleston weer terug. Er staan al reizen en roadtrips gepland naar Nederland, Ohio en de Great Smoky Mountains op de grens tussen North Carolina en Tennessee. Summer camps. Een ten mile run in april! Oh en een moeder-zoon-weekend New York City aankomend weekend. Omdat het kan, omdat New York maar een paar uurtjes in de bus is en hij net een prachtig werkstuk maakte over het Vrijheidsbeeld. En hoe cool is het dan om daar eens samen een dagje rond te lopen en zijn werkstuk te laten leven. Het leven hier is groots en soms verdwaal ik in alle mogelijkheden en wensen. Maar met (inmiddels) veel plezier dwaal ik verder en verwonder ik me weer opnieuw!

511fb3aad84e0fb52197309c564dcf72

Thirteenth blog post

Ik ga op vakantie naar Nederland en ik neem mee… wensen, verwachtingen, kriebels in mijn buik-zenuwen, springerige opgewonden kindjes en veel te veel kleding (want hoe was het weer thuis nou ook alweer?)! En vooral ook 101 ideeën over wie we allemaal gaan zien, wat we allemaal geen eten, wáár we willen eten, wat we willen bezoeken, enz. Dat krijg je er dus van, als je bent verhuisd naar een ander land. Dan ga je al die ‘normale’ dingen missen en naar de meest simpele dingen verlangen. Een frikandel. Een zak patat van de snackbar. Winkelen bij de Albert Heijn. Een kop koffie met je buren. Lunchen bij Robuust, mijn lievelingsplekje in Den Helder. De HEMA! Even ‘aanwippen’ bij de familie natuurlijk. Maar ook bijvoorbeeld de weg kennen. Nu is het niet zo dat ik de weg hier nog niet ken, maar het is toch na een jaar nog niet op het niveau: ‘ik ken een kortere route’. Op vakantie dus naar eigen land, ook dat hoort bij een verhuizing naar het buitenland.

Het was onze eerste keer terug. De verwachtingen hooggespannen, de agenda vol leuke dingen. Achteraf ook niet geheel realistisch wellicht, en al snel zou blijken dat deze weken anders gingen lopen. En dan is daar ineens, BAM, de realiteit die zich niks aantrekt van leuke plannen. Mijn lieve stiefvader werd opgenomen in het ziekenhuis en overleed. Zomaar, onverwacht. Onze dagen waren ineens hectisch, gevuld met ziekenhuisbezoek en zorgen, gevolgd door verdriet, rouw en organisatie. Overleven. Opstaan en doorgaan. Wat ben ik ongelofelijk dankbaar dat de kinderen en ik er waren. Dat we konden helpen met opstaan en doorgaan. Dat we mee konden rouwen, organiseren. Dat mijn lief kon komen, dat mijn lieve broer kon komen. Het liep allemaal anders, maar het was zó waardevol. En vooral, het was zoals het was. C’est la vie… in al haar pracht en lelijkheid.

Gelukkig sloten we onze ‘vakantie’ in Nederland af met een prachtige liefdevolle bruiloft, een enorm feest waar we ondanks alles met z’n allen deze hele avond konden dansen. Maar dan is er het afscheid. En dat was nu nóg moeilijker! Want we gaan wel weer die hele oceaan over, en dat terwijl ik er zo graag voor mijn moeder wil zijn. En mijn schoonmoeder weleens wat zou willen verlichten, wat heeft ze goed voor ons gezorgd in die hele periode. Ik had een avondje uit eten willen gaan met mijn vader, het is gewoon niet gelukt in al die weken. Mijn vriendinnen zien. Hun nieuwe huizen zien, hun verhalen horen. Playdates voor de kids, te weinig van alles… Afscheid, gedag zeggen, hoe je het ook wilt noemen. IT SUCKS! We wonen nu eenmaal niet om de hoek, en écht contact is face to face voor mij, voor ons. Ja, absoluut een geluk dat we nu technologie hebben. Maar – gelukkig – is dat toch niet hetzelfde.

Verhuizen naar een ander land, ook al is het voor een paar jaar, ervaar ik als bijzonder, prachtig, buitengewoon mooi, én moeilijk. Want al na 1 jaar merkte ik dat ik een aantal zaken in Nederland toch was ontwend. En ik miste ook bepaalde dingen van hier, Amerika. Dat is nu ons thuis. Een beetje ontheemd voelde ik me toch wel… ik ben niet van daar, ik ben niet van hier. Maya Angelou zou trots op me zijn!

En toch is het maar gedeeltelijk waar, want in vergelijkingen blijf ik toch geworteld in Nederland. Neem nu het weer, die monsterlijke Hurricane Florence die al dagen op ons af dreigt te komen razen. Een orkaan! De nuchtere Hollander blijft overigens maar moeilijk overeind tussen al die hysterie in de VS. Maar een orkaan! HALLO! Dat is zo ver van ons bed. En dat maakt het lastig navigeren in tijden van crisis en paniek. Ik heb natuurlijk nul referentiekader. Ja, ik zag ze op tv. Maar ik heb geen enkele clue wat het weer hier gaat doen de komende dagen. De voorspellingen zijn werkelijk afgrijselijk, en inmiddels lijkt het gevaar hier wel geweken. Florence draait, zo lijkt het nu, naar het Zuiden zodra ze aan land komt, het kreng. Arme kustlijn, al die prachtige plaatsen, al die huizen, de lieve mensen. Wat een vreselijk monster komt eraan, en we moeten maar afwachten wat ze gaat aanrichten. Inmiddels stond ik al op scherp: beide auto’s afgetankt, krat gevuld met noodspullen voor het geval ik na een noodmelding zou moeten gaan schuilen in de kelder. Eten en drinken voor het geval dat de stroom eraf zou gaan, de supermarkten niet open zouden gaan, het water eraf zou gaan, een extra gasflesje voor het geval het gas er zelfs af zou gaan, etc. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het deze week geleerd. Bijv: vul je badkuip met water tijdens de laatste uren voor de orkaan komt zodat – als het water eraf gaat – je water hebt om de wc’s mee door te spoelen, of in het ergste geval zodat je drinkwater extra hebt. Maar ook: zet een bak water in de vriezer die je bevroren in je koelkast kunt zetten mocht het stroom eraf gaan, om je koelkast koud te houden. En de mooiste: haal je afwasmachine leeg en verberg in je afwasmachine je waardevolle documenten. Dat ding sluit hermetisch af en alles daarin blijft dus intact. Who would have thought of that? Allemaal handige tips! Ik bestelde nog even snel een extra powerbank, en huge unit waarmee we iPhones en iPads meerdere keren konden opladen. Ik bestelde regenlaarzen. Kocht ‘tig’ batterijen voor alle zaklampen en kocht er zelfs nog wat zaklampen bij. Wat was het donker, afgelopen winter toen de stroom er dagen af ging hier… dat ga ik dit keer anders doen!

Enfin, je gaat door. Je organiseert, je doet, je koopt, je regelt. Maar steeds voel ik: waar ben ik nou eigenlijk mee bezig? Een orkaan, for real? Het voelt bijna als een out-of-body experience. De nuchtere Noord-Hollandse die in lege supermarktschappen op zoek gaat naar nog wat flesjes water. Voor een potentieel dreigend gevaar. Buiten schijnt de zon, is het rond de 27 graden, fluiten de vogels en tjirpen de krekels. Idyllisch, toch? Maar dat kreng is er wel degelijk, op een paar dagen afstand. De één zegt: prep for the worst, pray for the best. Sja, waarom zouden we meer risico lopen dan nodig. Let’s prep. Maar de ander zegt: it’ll be just fine, they always blow this way out of proportion. We’ll be fine. You don’t need water. Just make sure everything is charged and fill your cars with gas…

En sja, ik ben niet van hier, manlief is op reis en ik heb geen ervaring. Maar it’s all good. Ik volg mijn gevoel. En ik volg die gekke orkaan natuurlijk op de voet (via app, tv, internet, radars, etc)! Maar ik houd nu eenmaal van zekerheid, dus ik ben overprepared en daar voel ik me prettig bij. Nu niet nodig? Dan zijn wij vast klaar voor het eerstvolgende kreng dat deze kant denkt op te moeten razen. Moeten we de kelder in? Dan in ieder geval mét water, wijn, chips, powerbank en heel veel zaklampen!!

Inmiddels dus weer behoorlijk wat lessen geleerd. Over plannen, verwachtingen en over vakanties naar ‘thuis’. Over wonen in een ander land. Over dat je daar zelfs het weer niet (her)kent en wat dat met je doen kan. Over een orkaan, en how to prepare. We live, we learn!

leerproces-cirkel1-e1435576887802

Twelfth blog post

Net geland en nog wat suf staan we met veel koffers en familie op de loopband (je weet wel, die vrij nutteloze (maar vooral voor kinderen oh zo leuke) platte loopband die je op Schiphol naar de parking (P2) brengt. Van achter me klinkt een geërgerd: “Excuse me, excuse me!!” Oh? Er gaan allemaal opgejaagde mensen proberen langs de karretjes te hollen. Mét hun koffers. Ik kijk ze aan en denk: “Why?” Waarom zou je dan niet gewoon langs deze nutteloze suffe loopband rennen, dat is sneller dan je ergeren aan het feit dat er allemaal reizigers met karren en koffers opstaan die dus niet easy opzij kunnen? En waarom heb je eigenlijk zo’n haast joh, mafkees? En dan realiseer ik me ineens: ik ben onthaast! Je-mig. Wat heerlijk. Waar ik me in het begin vreselijk ergerde bij het lange wachten bij kassa’s en aansluiten in eindeloze rijen in Amerika, irriteer ik me nu aan dat malle haasten. Doe relaxt joh. Kost je 30 seconden extra… kijk uit het raam! Sta eens stil! Wij Nederlanders zijn zo’n gehaast, opgejut volk. Grappig. Na een jaar weg is dat dus het eerste dat me opvalt! En ik vind dit best fijn, dat ik dus niet meer zo’n haast heb. Dus ik stap opzij, laat iedereen zich langs onze koffers duwen/proppen/vliegen en kijk ze na. Ik wens ze een jaar Amerika!

En dan in de auto kijk ik om me heen en denk: wat een kleine autootjes allemaal! OMG. Wat voelt dat gek? Zo laag bij de grond, zo klein en kwetsbaar! LOL Ik ben Amerika’s grote auto’s, wegen en parkeerplaatsen gewend. Dan is het nu net alsof we allemaal in Mini’s rijden hier. Zo komisch! Went vast snel weer wanneer we in de toekomst weer in Nederland wonen en we natuurlijk echt niet in zo’n huge auto blijven rijden… 😉

Maar dan kijk ik weer rustig om me heen, inmiddels al op de ring bij Alkmaar, en denk: wat een troep overal, wat slordig al die graffiti overal! En wat gek, dat is me eerder nooit opgevallen maar nu ik zo terugkom is dat een van de meest opvallende dingen deze autorit. Vandalisme, graffiti, het zijn weinig tot niet-voorkomende zaken in onze huidige buurt. Ik maak nog even een foto van een mooie oldskool molen, hoe toeristisch. De wolken, een typisch Nederlandse lucht. Bij thuiskomst heerlijk ontvangen met broodjes, koffie, taart en gezelligheid. En ‘s avonds meteen een zak patat met frikandellen van de snackbar. Ja hoor, we zijn er!! Hier keken we een jaar naar uit.

En nu we er zijn, is het ook allemaal best even gek. Het voelt ontzettend vertrouwd, je rijdt overal zo heen, alles en iedereen is dichtbij, om te lachen werkelijk, de afstanden. Maar de kindjes’ jetlag hakt er wel in. Hun lijfjes, hun hoofden, ze zijn van slag. Rocco is meteen helemaal thuis, geniet ongelofelijk van het hier-zijn. Elle bijna het tegenovergestelde. Ze worstelt, maakt het ons allemaal niet makkelijk met allerlei zogenaamde pijntjes en kwaaltjes, en huilt heel wat af. Moe, in de war. En wat vind ik het dan lastig, zelf ook nog wat moe en in de war, om een grens te trekken. Dat opvoeden, dat is zo makkelijk nog niet… Want ik wil ook graag bijpraten met mijn familie, en bijkomen van mijn jetlag. Maar als moeder gaat dat niet op he. Dus net om 23u nog even brood met pindakaas voor ze gemaakt en dan hopelijk nu toch even 8u slaap, om dan wakker te worden in een feestelijk versierd huis: Rocco wordt 7! (Sterker nog, Elle slaapt nog niet (inmiddels al 00:21 hier en Rocco IS dus al 7!)

Feest dus! Morgen meteen nog heel veel lieve mensen om ons heen, en dan vanaf woensdag ‘nog even niks’. Geen last minute zoeken naar cadeaus, plannen afstemmen, slagroomtaart ingrediënten nog ophalen bij AH om 21:45u. Geen koffer- en inpakstress. Gewoon zijn in Nederland en Den Helder, dichtbij iedereen. Vanaf woensdag zijn de jetlags hopelijk wat naar de achtergrond verdwenen en kunnen we de dagen wat meer benutten, as we please. It’s really about the little things. Rondrijden, de stad weer zien. Even naar school toe. Met vriendjes/vriendinnetjes spelen/afspreken. De markt bezoeken op zaterdag, lekkere dingen kopen. Naar de mooie bieb. Even over Willemsoord slenteren. Naar de dijk en TESO kijken! Naar het strand, de beachclub. Door de duinen wandelen. Heerlijke koffie drinken en lekkers snaaien bij our favorite, Robuust. Met vriendinnen en vrienden afspreken. Nog meer playdates. En heel veel ‘zijn’ met de familie… kortom, we zijn op vakantie in eigen land. En op wat onwennigheden na, heel fijn om ‘thuis’ te zijn!

oost

Eleventh blog post

“You are only free when you realize you belong no place!”

Al die tijd in de VS zocht ik, en tot voor kort vond ik het niet maar wist ik niet waardoor ik het maar niet vond. Die vrijheid, die lonkende freedom. Elke blogpost zocht ik verder. Maar waar zocht ik nou eigenlijk naar? Het is er al die tijd al, alleen ik was een beetje te druk met druk-zijn. Ik voel me nu net zo’n fijne pensionado die roept: “Ik ben zo druk, ik zou niet eens tijd hebben om te werken!” Nou, zo vulden de dagen zich hier ook. Ik had het nog nooit zo druk als toen wanneer ik stopte met werken…

Met van alles en nog wat, van het (enorme, lees: 4 badkamers, 4 slaapkamers en een huge basement) huis schoonmaken (constant, die OCD kan ik nu weer onderdrukken goddank), trainen in de sportschool (YIHAAA), boodschappen doen (jeeeez, dat is nog altijd een soort dagtaak!), alle ‘runs’ met de kids van en naar school en naar alle activiteiten en playdates, een geheel nieuw en gezellig sociaal leven, en last but not least: onze bed & breakfast!

Wij zijn dus enorme lucky bastards. Zo is het eigenlijk gewoon. Sommige mensen wonen hier jaren en hebben krap 4x visite gehad tegen de tijd dat ze teruggaan. Wij hebben elke maand, soms 2x per maand, visite. Supergezellig en superfijn, en alle Nederlanders brengen ook nog eens heerlijke Nederlandse lekkernijen mee… (van mayonaise tot Calvé tot jong belegen kaas!)

We verhuisden in juli. In Augustus hadden we al snel 2x een logeerpartij (oom Ad en oma Floor. In September een korte logeerpartij (Antoine en Inge). In oktober een wat langere logeerpartij (Jamey), in november idem (Ammi met verrassingsbezoek van oma Floor op Elle’s verjaardag en oma Floor kwam ook nog even retour eind november tot begin december) en in december twee logeerpartijen tegelijkertijd (Joyce + opa Mickey en oma Mo). En eigenlijk tellen Sinterklaas, de Kerstman en onze Kerstengel ook? Enfin. Dat was nog maar 2017.

In januari hadden we – na een zeer gezellig en druk Oud&Nieuw feest hier – weer een  logeerpartij (Bernabel), in februari kwam toen Ammi weer logeren en zij vertrok begin maart. Wat toen volgde was een aantal weken geen visite. Wat? GEEN VISITE? Nope, toen kwamen onze vrienden M&M pas in april. Nadat zij weer richting Nederland gingen kwam oma Floor weer en die is nu net weer naar huis. Nou, gelukkig komen morgen lieve vrienden uit ons geliefde Boatex-buurtje een nachtje over! Dus onze B&B toch snel weer in gereedheid gebracht vandaag… 🙂

Het is echt een ongelofelijk geluk dat zoveel mensen ons hier al kwamen opzoeken. Wat hebben wij een fijne vrienden en familie. Wat voel je je dan gezegend en gelukkig. En wij vinden het op ons beurt heel erg leuk om iedereen ons huis (poetserdepoets), buurt, school van de kids, etc (lees: DC, monumenten, enz enz) te laten zien. Want we zijn trots op wat we hier tot nu toe hebben mogen opbouwen. We zijn trots op ons te grote huis waar we heerlijk in wonen. De mooie omgeving. De herten in de tuin. En we genieten zelf ook nog ontzettend van ‘even met de metro’ naar DC en daar dan gewoon wandelen op The Mall. Maar het is ook een valkuil, en dat realiseerde ik me recent eigenlijk pas.

Want wij zijn éigenlijk zelf ook nog toerist! We wonen hier nu ruim tien maanden. En als er visite komt dan vergeet ik altijd dat wij hier gewoon een (druk) draaiend gezin en huishouden hebben. Logeren bij ons betekent dus niet ‘vakantie’, maar meedraaien. Maar omdat ik mezelf ook nog zo toerist voel ga ik liefst natuurlijk mee naar alle leuke bezienswaardigheden. En daarna denk ik dan: hoe komt het toch dat ik geen boodschappen heb, het huis vies is, het aanrecht nog volstaat en ik zo slecht ben voorbereid op morgen? Ik moest serieus schakelen, mezelf voorhouden dat ik niet elke dag mee kon leuke dingen doen omdat ik ook dit gezin en huishouden draaiende diende te houden. Gelukkig kwam ik daar pas zeer recent achter. Had ik toch al heel veel moois kunnen zien in de tussentijd!! 😉

In die tien maanden moesten we door de gehele ‘cycle of change’, als gezin. In die tien maanden zouden we een totaal nieuw leven opbouwen. In die tien maanden hadden we al 12 keer logeerpartij-visite. En na morgen is dat 13x. Plus, daar komt nog bij: in die tien maanden is manlief vermoed ik nu ook al zo’n 8 tot 10 (?) keer op reis geweest binnen en buiten de VS in verband met zijn werk. Korte maar ook langere trips. En oh ja, wacht, we zijn ook zelf al naar Canada gereden, naar Philadelphia, naar Hilton Head Island, Savannah, South- & North Carolina, New York. Ahum…

En dus is er al die tijd onrust, een zoektocht naar ‘belonging’, een zoektocht naar vrijheid, naar een ‘staat van zijn’. Maar die kwam niet want ik had het gewoon echt knetterdruk. Want naast alle logees bouwen we hier natuurlijk ook een leven op en dus heb ik koffie-afspraken, schoolafspraken, -vrijwilligerswerk, verzorgen van Nederlandse les voor de kinderen zoveel keer per week en sport.  Oh en wil ik schrijven, lezen, mediteren, yoga met geiten uitproberen, en noem het allemaal maar op. Nee maar echt, ik ben zo druk, ik zou niet eens tijd hebben om te werken. ;-))

Maar nu, nu wordt het rustiger. WUHAHAHAHA. Grapje!! *laughing out loud, maar echt*  De laatste schooldagen zijn gestart (maandag 11 juni is al de laatste dag school!) en het is dus erg druk op school. Bovendien rondde Elle net groep 2 met vlag en wimpel af (Wereldschool, Nederlandse les, en zo ‘eager’ dat ze vast is gestart met groep 3…) en zijn Rocco en ik bezig met de laatste loodjes groep 3. De CITO nog even aankomende zaterdag, dan nog twee dictees en hoppa: groep 4! Wat een kanjers. Naast hun inburgeren hier, de gekte (lees: gezelligheid maar ook het verdriet en alle emoties bij het afscheid) van alle logeerpartijen, de roadtrips, andere/nieuwe taal/talen, etc, ook nog even hun Nederlandse les in hun vrije uurtjes fixen. Ik knal uit elkaar van trots. Echt!

Enfin, school hier én de Wereldschool is dus bijna klaar. Zodra de vakantie start staat onze eerste kampeertrip eraan te komen, want #familyvanderbijgoesUSA kocht een tent! What in the world… :-/ Enfin, Virginia Beach en Outer Banks, tot snel! En als we dan thuiskomen en onze tent uit de auto gooien kunnen we direct de koffers pakken voor een vakantie in ‘eigen land’, Nederland!

Al een heel jaar verder. Wat een indrukken. Wat een ervaring(en)! Bijna komen de kinderen en ik samen weer op Nederlandse bodem en kunnen we iedereen en alles weer even knuffelen, zien, vasthouden, eten (frikandellen… gillen ze in koor!). Gek genoeg vind ik het ook spannend! Juist nu ik me meer en meer realiseer: ik hoor niet hier, ik hoor niet daar, ik hoor nergens en juist overal. En die vrijheid, die is daar dus al die tijd al! En ja, de price is high, maar de reward is inderdaad groot, het zijn de logeerpartijen met intensief contact en mooie gesprekken, de roadtrips, de ontmoetingen, de verrijkingen die ons avontuur met zich meebrengt. I guess it all starts with the realization…

21764735_1809503509064750_8853133260182734624_n

Tenth blog post

“Together we celebrate the faiths and beliefs, enriching our Green Hedges community. Where love, honesty, kindness and hope, guide and build our resolve, to respect each other, serve humanity, and explore and enhance our world. We give thanks for this day, its blessings and challenges, aspiring to give our best always.” (Green Hedges School Creed)

Ik beloof het al een tijd, en op de één of andere manier hangt deze blogpost als een blok aan mijn been. Het weerhoudt me überhaupt van het schrijven want gevoelsmatig moet nu toch écht eerst deze blogpost er komen… de school! Wat zijn onze ervaringen tot zover op deze Amerikaanse privéschool? Needless to say, ik vergelijk natuurlijk constant met Nederland. Ik probeer dat niet te doen, en de ervaringen sec als inspiratie te zien. Maar het is ongelofelijk lastig om niet te vergelijken. Wat helpt, is dat deze ervaring niet met Nederland vált te vergelijken…

Omdat ik niet wist waar te beginnen, begon ik niet. Maar dan doe ik bovenstaande ‘schoolkreet’ geen eer aan. Aspiring to do my best always betekent in dit geval dus, begin! Maar hoe schrijf ik over een school die in alle opzichten zo anders is dan de basisschool zoals we die in Nederland kennen? Ik kan niet vergelijken was mijn conclusie al snel, iets met appels en peren. Ik beschrijf het maar gewoon. Ik omschrijf hoe het ging, hoe het was, en wat het met de kinderen en ons deed. Hoe we het hebben beleefd, so far. De eerste negen maanden op deze school zijn gepasseerd, een eindsprint wordt inmiddels ingezet richting summer break, half juni. Inmiddels bemoei ik me op allerlei manieren met de school want de ‘honeymoon’, die is nu natuurlijk wel voorbij…

“At the core of a child’s success at Green Hedges is the strong partnership between a student’s parents and teachers. Parents are the experts on their children. We are the experts on teaching and learning. Together we can give your child the best learning experience. And at first, we’re on a honeymoon. It’s all good, beautiful, great. At this point we have to invest in getting to know each other, develop a relationship. Because at some point, learning can get messy and we won’t always agree.” (Bob Gregg, head of school tijdens de ‘Montessori back to school night’ in de derde lesweek van het schooljaar)

green-hedges-school-building

Laat ik bij het begin beginnen. De verwondering start eigenlijk al direct bij de intake. Elk gezin krijgt een formele intake, een procedure om af te werken. Formulieren, formulieren en nog eens formulieren; medische informatie en verklaringen, onderwijsinhoudelijke achtergrond informatie wordt opgevraagd aan vorige leerkrachten, algemene informatie over de kinderen en het gezin, financiële informatie voor het betalen van inschrijfgeld (een soort borg, dus geen schoolgeld). Veel papier. Inmiddels kan ik dat goed plaatsen, heb ik geleerd dat processen in de VS nog in het geheel niet (vaak) LEAN, efficient zijn ingericht. Na het invullen van alle benodigde gegevens krijgen we een Skype-afspraak met de head of school en de director of admissions. Een directeur die zich alleen maar met het aannemen van nieuwe studenten bezighoudt? Ja dus. Interessant, veel personeel op deze school (daarover later mee). Via Skype wisselden de kinderen zelfverzekerd de drie woorden Engels die ze op dat moment kenden uit met de head of school en manlief en ik praatten nog zo’n drie kwartier door met deze personen. Een fijn gesprek, een plek voor de kinderen werd ons verzekerd.

Eenmaal verhuisd naar de VS ontvingen ze in juli al een eerste postkaart van hun leerkrachten. Met de hand geschreven, over hoe de leerkrachten ernaar uit keken om ze te ontmoeten. Over hun grote verhuizing, over hoe ze hen zouden begeleiden bij het wennen op een (spannende) nieuwe school. Bijzonder wat zo’n klein gebaar met je doet. De kaarten gingen met plakband boven het bed. Wij ontvingen ook een mail van de directeur, we waren de hele zomer welkom om de kinderen vast kennis te laten maken met de school. We hoefden maar te bellen en we konden even binnen kijken, ze zouden de school er desnoods even voor openen.

Halverwege augustus ontving ik mails van de ‘room parents’ voor playdates in de zomervakantie. Om elkaar vast te ontmoeten, de school faciliteert via deze room parents (een ouder vertegenwoordiger per klas) dat kinderen al in de zomer kunnen spelen, onderdeel van de community kunnen worden. Zo speelde Rocco dus al voor aanvang van het schooljaar bij een klasgenootje thuis en ontmoette Elle haar (vrijwel complete) klas in een park waar ze speelden en ijsjes aten. En eenmaal richting de start van het schooljaar, eerste week september, hadden ze allebei weer een handgeschreven kaart van hun leerkrachten met een uitnodiging voor de ‘open classroom day‘. De dag vóórdat de kinderen echt beginnen aan het nieuwe schooljaar worden ze al welkom geheten, samen met hun ouders. Een heel fijn en veilig gevoel voor ons allemaal. Zo makkelijk te organiseren, eigenlijk heel mal dat ik dat in Nederland nog nooit ben tegengekomen. Net zoals je een introductie hebt als je het hbo/wo opstart, zo hebben zij een introductie op hun elementary school. Even de gezichten zien, van de leerkrachten, van hun klasgenoten. Ze zien hun klas, de materialen, hun naam bij hun ‘cubby‘ (waar ze hun jas en tas etc hangen). Het duurde maar een uur en dat was precies goed. Zo wisten ze allemaal, en wij ouders ook, dit is waar het vanaf morgen gaat gebeuren. Met deze mensen. Met deze regels… Want overal werden de kaders heel helder geschetst. De regels voor het uniform, voor de 10 o’clock snack, voor de lunch, voor de drop-off in de ochtend (al dan niet in de carpool line en wat te doen als je ‘tardy‘ bent, te laat dus…), de procedures en regels van de pick-up in de carpool line om 15:15u. Verjaardagen, traktaties en uitnodigingen. Speciale dagen. De weekopening, de weeksluiting. Last but not least, de regels van de klas. Over al deze regels en afspraken schrijf ik nog eens een losse blogpost. Waar het in het kort op neerkomt: zowel de kinderen als de ouders worden direct bij aanvang van het schooljaar expliciet gewezen op de verwachtingen, regels en kaders én aangesproken op het naleven van de regels. “There isn’t one phonecall that is so important that it can’t wait until you have picked up your child. Use of a cell phone is simply not allowed on school grounds when operating a vehicle. No cell phones during the carpool please. Safety of all children and personnel is of our priority, always. And I expect it to be yours too.” 

Ik vind het heerlijk, en toch ook wat ongemakkelijk, merk ik op. Maar het gevoel van opluchting overheerst snel weer. Wat duidelijk, en ontzettend gestructureerd en dus toch heerlijk. Alles is al nieuw, onduidelijk en tamelijk onberekenbaar. Hier is alles dus helemaal helder.

De school gaat prat op de community (“it takes a village to raise a child“), het belang hiervan en de investering die zij hierin doen. Communicatie is daarbij het toverwoord. Hoe doen ze het? Een wekelijkse nieuwsbrief via mail elke donderdag om plusminus 17u. Een online (leer)omgeving, Haiku, waar de leerkrachten wekelijks verslag doen van de highlights van die week en waar ze mededelingen doen. Er komen veel papieren mee naar huis. Veel mails. Zowel van de school als van de room parents. In het begin even zoeken, maar alles is erg georganiseerd en zodra eea echt is opgestart neemt het aantal mails af. Elke maandag is er een weekopening voor de gehele school (studenten en personeel, alle ouders ook welkom). De weekopening wordt verzorgd door de ouderejaars (“working on their leaderhip“) en start met een ‘pledge of allegeance to the flag‘, gevolgd door het gezamenlijk hardop uitspreken van de schoolkreet (zie eerste alinea bovenaan). Wat een stevig begin, zo als gehele school. Er wordt iets moois/interessants gepresenteerd en afsluitend zijn er nog mededelingen die gedaan kunnen worden, zodat de hele school direct weet wat er die week speelt. Elke vrijdagmiddag sluit men gezamenlijk weer de week af tijdens ‘week closing’. Op vrijdag krijgt ieder kind bovendien een mapje mee naar huis met al het gemaakte werk van die week. Je hebt dus elke vrijdag zicht op waar ze staan, wat ze hebben geleerd, wat ze nog lastig vinden, etc. Op maandag nemen ze de map weer leeg mee terug. Zo simpel, en ontzettend effectief. Regelmaat…

Wat ik ook bijzonder vond op de eerste schooldag, een mooi en heel spannend moment voor Rocco en ons, op de eerste dag van het jaar gaan de kleuters door middel van een heuse ceremonie (waarbij ze onder een boog doorlopen van het kleutergebouw) naar grade one. Ik vond de ceremonie op zich prachtig, wat een goed idee om de overgang van kleuters naar onderbouw zo te markeren. Ouders zijn ook hierbij wederom uitgenodigd, dit gebeurt dus op de eerste dag aansluitend na de eerste weekopening. De head of school spreekt de kleuters toe, en zingend gaan ze hun nieuwe gebouw in.

Direct in diezelfde eerste schoolweek op vrijdagavond was er een  ‘New Parent Cocktail Reception‘ bij een ouder thuis. Dressed to impress staan alle ouders en personeelsleden klaar om nieuwe ouders te ontvangen. In een prachtig huis, met een overweldigende patio in een enorm mooie tuin. De room parents zijn er van alle klassen. De ouderraad. De raad van toezicht (heet hier ‘board of trustees‘: allen ouders!). In een prachtig huis worden we welkom geheten, er zijn wat welkomstpraatjes maar het is vooral kennismaken, socializen onder het genot van hapjes en drankjes op een mooie zomeravond. In de tweede schoolweek is er een New Parent Coffee met de ouderraad, aansluitend aan de drop-off. Het is een constant handen schudden, gezichten en namen leren kennen.

Wat opvalt is de enorme betrokkenheid van deze ouders (en waar ouders niet kunnen, grootouders en/of nanny’s). Overal hangen/liggen inschrijflijsten, iedereen helpt mee op de een of andere manier. En dit zijn ontzettend drukbezette ouders, vrijwel allemaal tweeverdieners. Maar iedereen zegt: school matters. Men vindt de educatie van hun kind zodanig belangrijk dat ze er een flinke som geld voor betalen, en daarmee zich ook nadrukkelijk committeren en inzetten voor de school.  En de school verwacht dit ook nadrukkelijk van ouders. Deze school gaat over educatief partnerschap. Dat is een expliciete verwachting.

Wat verder vooral en bovenal opvalt, ‘lead by example‘. Elke dag is iedereen op tijd (en als ik te laat kom met de kinderen dan moet ik me melden bij de secretaresse, een briefje halen! LOL). Op de minuut af staat de carpool begeleiding buiten zowel ‘s morgens als ‘s middags. Het is een geoliede machine. Men is dressed to impress, ziet er keurig verzorgd uit. Elke student wordt persoonlijk welkom geheten ‘s morgens bij het naar binnen gaan door de directeur zelf. Hij kent alle namen, en verwacht dat ieder kind hem ook groet zoals hij hen groet. “Good morning mister Gregg!” Hij wenst ieder kind elke ochtend weer een mooie dag. De klassen stralen rust uit. Het is hier dus geen drukte van jewelste tijdens inloop, zoals we dan in Nederland vaak zien. Het programma staat op het bord. Als je binnenkomt hang je zelf al je spullen op de plek en weet je wat je kunt doen. ‘Inside voice is on from the moment you step inside.” De kinderen zijn stil, relaxt. Ik zie lachende gezichten, ontspannen leerkrachten. Geen ouders die nog even snel iets willen melden. Rust…

De kinderen en ik vinden dat het erg schoon is op school. De toiletten, de gangen, alles is spik en span. “Mama, hier zijn kinderen nooit ziek. Op onze vorige school waren we eigenlijk nooit met alle kinderen in de klas. Er waren altijd zieke kinderen. Hier is iedereen er elke ochtend. Dat is leuk!” Hmmm… dan toch, reinheid?

En zoals altijd en overal, communicatie is de hefboom. Er is al veel communicatie over en weer, maar er zijn regelmatig ook face to face gesprekken om te polsen: hoe gaat het nu?  “At the core of a child’s success at Green Hedges is the strong partnership between a student’s parents and teachers. To that end, teachers will be pleased to share observations about your child’s progress to-date and answer your questions at our fall parent-teacher-conferences.” Godzijdank dus geen 10-minuten gesprek op een avond, maar een afspraak van 20 minuten – overdag – waar alle betrokkenen bij aanschuiven. En dat drie keer per jaar (fall, spring, summer).

De school is als een warm bad! En desondanks, ook een warm bad wordt minder fijn als je er lang in blijft zitten. Dan moet je toch echt wat water laten weglopen en de warme kraan nog eens opendraaien. Deze blogpost komt precies op dat moment. De stop eruit, er weer in. En nu weer warm water erbij! Goed om zelf ook even terug te kijken. Te herbeleven hoe het was, het begin. De processen zijn er op deze school, de voorwaarden kloppen, maar de uitvoering (bijvoorbeeld rondom communicatie en de community) kan beter. Laat ik daar nu heel blij van worden! Ik ben me er dus actief mee gaan bemoeien. Ik heb eerst een gesloten community aangemaakt op Facebook voor alle ouders van de school. Dit loopt inmiddels en zorgt voor meer sociale binding, cohesie. Verder brainstorm  ik in verschillende clubs en mag ik zo mijn Europese blik laten gaan over de ins en outs op school. Helpen met strategie en ontwikkeling. Aspiring to do our best always, zoals we ook wekelijks beloven wanneer we de schoolkreet opzeggen. Het is al grandioos en het kan nog beter… Leuk, en genoeg voer voor nieuwe onderwijsgerelateerde blogs! En nu ik deze blogpost ein-de-lijk schreef kan ik ook weer los op andere blogposts over niet-onderwijsgerelateerde zaken! Want over leven in Amerika, daarover kan ik denk ik nu al een boekje schrijven…

Ninth blog post

Waar begin je? Maar nee echt, waar te beginnen? Als je je als onderwijsprofessional vrijwel dagelijks bezig mag houden met scholen, schoolsystemen, innovatieve onderwijs start-ups en initiatieven, onderwijsorganisaties, -beleid en kwaliteit van onderwijs en leren. Waar begin je dan als je voor je kinderen een school moet gaan zoeken in Amerika? Vanuit mijn werkende bestaan wilde ik alles uitpluizen. Vanuit mijn niet-werkende-ik wilde ik alleen maar zo snel mogelijk een plek regelen die ‘goed voelde’.

In het begin zocht ik in het wilde weg, wat is er veel aanbod! Een site als greatschools.org helpt eigenlijk weinig, behalve voor gemakkelijk vergelijken qua leerlingaantallen en in- en uitstroomcijfers van leerlingen. De site voelt verder als een soort stemwijzer, weinigzeggend en vooral vervelend door gebrek aan échte info (en omdat niet duidelijk is op basis waarvan de metingen worden gedaan). Uiteindelijk werd duidelijk welke woonplaats onze voorkeur had en dus konden we onze zoektocht gelukkig verkleinen. In Vienna VA alleen, 56 scholen? Dus eerst even uitzoeken wat preschool, elementary, middle school en high school inhield. Dat bracht de search terug naar 20 elementary scholen. Voor de duidelijkheid, Vienna is een heel klein plaatsje met nog geen 15.000 inwoners… en 20 basisscholen!

Enfin, de keuze was reuze maar het aanbod was niet zo divers als ik had verwacht. In de VS zie ik tot nu toe vooral veel traditioneel onderwijs. Wel veel Montessori, maar dan vooral gericht op de kleuterjaren/onderbouw. Weinig sprake van onderwijsvernieuwers zoals Dalton bijvoorbeeld. Ik had gedacht hier Dalton-scholen in overvloed aan te treffen, juist in het geboorteland van Helen Parkhurst maar er is maar 1 Dalton-school! De Dalton School in NY die Helen Parkhurst zelf stichtte in 1919 (en vandaag vooral bekend staat als een van de duurste privéscholen van New York). Veel aanbod dus, zowel privéscholen als publieke scholen. Schifting op basis van richting leverde weer winst op, ik ben persoonlijk voorstander van ontzuiling van onderwijs (long passed due =  herziening van artikel 23 van de Nederlandse Grondwet!) en daarmee dus een sterk en overtuigd voorstander van openbaar onderwijs. Voor de niet-onderwijsmens:

De richting van een school is de grondslag, bijvoorbeeld een school met een religieuze of levensbeschouwelijke visie. De inrichting van een school is de manier waarop het onderwijs wordt aangeboden en zegt dus iets over de pedagogisch-didactische uitgangspunten van de school.

In onze zoektocht kwam ik al snel tot de ontdekking dat voor een public school geldt dat ze werken met een strikt zone-beleid (een boundary map maakt duidelijk in welke straten je moet wonen wil je je kind op die school kunnen plaatsen, zoals in dit voorbeeld). Je hebt dan dus eigenlijk toch weinig keus, jouw huis/straat zit aan een bepaalde school gekoppeld. Je andere keus is dan dus een privéschool want dit zijn niet gebonden aan dit beleid. Ik had van tevoren bedacht dat ik onze kinderen zelf naar school wilde kunnen brengen (geen schoolbus) om zo de transitie zo Nederlands mogelijk te houden. Immers, over een paar jaar gaan we weer naar Nederland en komen ze daar weer in het basisonderwijs terug. Het leek mij fijn om het zo ‘gewoon als mogelijk’ te maken.

Toen ik eenmaal een school dacht te hebben gevonden kwam ik na een Skype Intakegesprek van een koude kermis thuis. So to speak… Wat was dat een innovatieve school maar wat een vertekend beeld had ik gekregen van de website. Deze school paste ABSOLUUT niet bij mijn pedagogisch-didactische opvattingen en paste ook zeker niet bij de leerstijl en behoeften van de kinderen. Weer terug naar nul. Best een frustrerend proces, want wanneer je je inschrijft voor zo’n school (wat je moet doen voor je een intake kunt voeren) moet je direct al $100 inschrijfgeld per kind betalen. Weggegooide dollars dus…

Mijn man had inmiddels een collega ter plaatse gesproken die ook vanuit Nederland naar Vienna waren verhuisd en twee kinderen hier op de basisschool hadden. Zij waren erg tevreden: zelfde woonplaats, goede verhalen, kleine school, veilig, hechte community, voelde goed. Zo kwam het dat we via hen terechtkwamen op de huidige school van onze kinderen. We zijn jullie nog dagelijks dankbaar Leonie en Richard!

Enfin, dat was alleen nog maar de aanloop. Want je hebt het over een geheel nieuw onderwijssysteem. Hier starten kinderen met Kindergarten als ze 5 zijn, eigenlijk dus onze groep 2. Leerplicht geldt hier vanaf 6 jaar. Ze mogen vanaf 3 jaar naar sommige scholen (naar de meeste scholen echter vanaf 4 jaar) en dat noemen ze pre-K. Tot en met 4 jaar zijn kinderen ‘by Virginia law’ verplicht om nog minimaal een half uur te rusten tussen de middag. Scholen moeten dit dus kunnen bieden, moeten fysiek ruimte hebben voor matrasjes of matjes (ze moeten verplicht plat liggen). Overigens duren voor pre-K de dagen ook maar tot 12. Daarna kun je ze wel op scholen (die ruimte bieden voor de verplichte nap-sessie) inschrijven voor ‘extended day’, een soort naschoolse tot 15:15u. Ook interessant is dat public schools vaak K-12 aanbieden (van kindergarten tot 12 jaar), en veel privéscholen 8 ‘grades’ kennen. Leerlingen blijven daar dus tot hun 14e jaar, tot ‘groep 10’ als je wil, naar het Nederlandse systeem. Interssant!

Om dit lange verhaal af te ronden, we kozen voor een privéschool op zo’n acht minuten van ons huis. Een kleine school (175 leerlingen in totaal) met een two-teacher-system (2 fulltime leerkrachten per groep). Veel aandacht voor elk individueel kind, eigen leerwegen en uitdagingen. Een school met veel aandacht voor de community, waar kinderen en ouders bekend zijn bij alle (!) personeelsleden. Een school waar dus al twee Nederlandse jongens rondliepen in de hogere grades (hoe leuk).  Een school die zich niet alleen leek te focussen op prestaties (hallo, het is Amerika…) en toetsen (uhm, ik geloof niet in toetsen!) maar op het hele kind, op de ander en het andere. Veel aandacht voor liberal arts. Het ziet er niet alleen mooi uit, het voelde vooral heel goed. En zo kwamen wij terecht bij Green Hedges School, een school met een missie waar ik me aan kon (en kan) verbinden:

“We inspire young people of talent and promise to develop clear values, a desire for wisdom, and an appreciation for all endeavors which broaden the mind and enlighten the spirit.

In de volgende blogpost zal ik schrijven over onze eerste periode op deze Amerikaanse privéschool. Zonder een constante vergelijking met Nederland, want het gaat over twee niet te vergelijken systemen, maar wel constant met oog voor de mogelijkheden. Wat valt me op en wat biedt dit voor kansen? Kortom, wat kunnen we hiervan leren? Met mijn desire for wisdom and appreciation for all endeavors which broaden the mind and enlighten the spirit zit het wel goed! Wat een prachtige ervaring voor mijzelf als ouder en als onderwijsprofessional. En vooral: wat een prachtige ervaring en kans voor onze kinderen…

questions are the answer

Eighth blog post

De luizenmoeder. Wie heeft het er niet over? Zelfs in Amerika is er geen ontkomen aan via Nederlandse social media, en gelukkig is het kijkcijferkanon ook via npo terug te zien dus ik heb de serie vandaag eindelijk terug kunnen kijken… “Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent! Ben je voor het eerst hier, of ben je al bekend? Stamp met je voeten, zet je handen in de zij. Ik ben Ank en wie ben jij?”

LOL. Gaat inderdaad in je hoofd zitten. Maar nee zeg, wat vre-se-lijk!! Wat absoluut vreselijk dat het zo tenenkrommend herkenbaar is. We lachen er met z’n allen om, en natuurlijk is het heel erg overtrokken en absurdistisch, maar er zit echt een heel duidelijke kern van waarheid in. And you know it!! Deze zo herkenbare wereld van de basisschool, met zijn eigen schoolpleinregels, traktatiebeleid, parkeerbeheer, fietsregels, zwaai-afspraken, hangouders, tienminutengesprekken, (al dan niet) verantwoorde verjaardagstraktaties, klassen app-groepjes, overblijfafspraken, klaaroverdiensten en natuurlijk… luizenmoeders en hun positie helemaal onderaan de hiërarische ladder der ouderlijke schoolfuncties. Nederland koopt – als ik de media moet geloven – nu massaal de posters, mokken, tassen, t-shirts en lijkt al mee-zingend met juf Ank in carnavalssferen te komen. Alaaf! Zo’n scene waarbij juf Ank de ouders toespreekt over het ‘zwaailicht’. Ik zie me als ouder zo weer zitten op een kleuterstoel in de kring, luisterend naar een uitleg over zwaaien voor het raam… LOL! En wat missen wij de easy schoolplein-playdate-deals hier in de VS! Maar, truth be told, nee, de serie schuurt best wel!

0128_Luizenmoeder

Het schuurt bij mij omdat het uitvergroot wat problematisch is. Deze serie spiegelt. We kunnen er als maatschappij eens even heel erg om lachen. Hoog nodig ook! Tegelijkertijd ook ontzettend armoedig. Hoogleraar Irene Costera Meijer beschrijft wat ik voel:

“Omdat het er zo dik bovenop ligt, clichés over afkomst, seksualiteit en vrouwen dermate worden uitvergroot, kunnen kijkers het ineens weer over dit soort gevoelige thema’s hebben zonder dat het pijn doet of de discussie à la minute op de spits wordt gedreven. Op het schoolplein lachen ouders erover, dat het écht niet kan, wat juf Ank allemaal uitkraamt. Dat is mooi, want het vergroot de mogelijkheden om het op lichte wijze over zware onderwerpen te hebben. Tegelijkertijd is het ook precies de reden dat ik de serie gemakzuchtig vind.

Het is het fenomeen racisme zelf dat belachelijk wordt gemaakt, niet de subtiele uitingen ervan die we allemaal wel eens hanteren. Dat maakt dat mensen zich niet aangesproken hoeven te voelen. Nergens schuurt het, er is nauwelijks ironie te bekennen. De serie houdt ons een goedmoedige spiegel voor, en dat vinden mensen altijd fijn. Het is een programma dat ons lekker laat lachen, maar weinig nieuwe inzichten brengt.” (via Trouw)

Weinig nieuwe inzichten dus. Maar misschien is dat niet waar? Misschien kan deze comedy wel aanzetten tot nieuw inzicht, tot reflectie? Of misschien is een nieuwe carnavalshit wel het hoogst haalbare. Vermakelijk, dat is het zeker. En wat het mij persoonlijk oplevert is dat het me wijst op mijn te-schrijven-blogs over de basisschool waar mijn kinderen nu naartoe gaan in Amerika. De serie zet aan tot nadenken over het Nederlands onderwijssysteem, over de cultuur in onderwijsland, de rol van ouders op school, de rol van scholen ten opzichte van ouders. De rol hierin van bijvoorbeeld lerarenopleidingen. Het laat me kritisch kijken naar de begrippen ouderparticipatie en ouderbetrokkenheid en zorgde ervoor dat ik een artikel van mijn collega’s Adri Menheere en Edith Hooge (Menheere & Hooge, 2010, Ouderbetrokkenheid in het onderwijs) nog eens opzocht. Want hoe zat dat ook alweer met de begrippen en hoe verschilt het van elkaar volgens de literatuur?

“Ouderparticipatie kent een democratisch en een organisatorisch doel. Het democratische doel is ouders zeggenschap te geven over de organisatie en het dagelijks reilen en zeilen in de school en hierover als school ook verantwoording af te leggen. Het organisatorische doel is het genereren van ‘extra handen in school en klas’ om een goed lopende organisatie en educatieve omgeving te creëren. Bij ouderbetrokkenheid staat de vraag centraal hoe ouders hun eigen kind(eren) zo goed mogelijk kunnen ondersteunen bij hun schoolse ontwikkeling en deze vorm kent daarmee een pedagogisch doel, namelijk de afstemming van de benadering van kinderen thuis en op school. Ook kent ouderbetrokkenheid een toerustingsdoel, namelijk het toerusten van zowel ouders als leraren om de onderlinge relatie te optimaliseren ten bate van de schoolse ontwikkeling van het kind.”

In De Luizenmoeder wordt op komische wijze neergezet hoe het eraan toe kan gaan op een school, wat betreft ouderbetrokkenheid. En met geen woord wordt gerept over de inhoud, het onderwijsprogramma, de kwaliteit, et cetera. Het gaat vooral over communicatie van school naar ouders. Geen wisselwerking. Geen daadwerkelijke input van ouders, vooral een reactieve rol. Tenzij je hand-en-spandiensten wilt verrichten… maar wacht, dat was iets anders (participannenkoek!)? Het artikel van mijn collega’s uit 2010 is nog altijd relevant, of misschien zelfs wel relevanter dan in 2010!

Ik weet dat er scholen zijn die het absoluut anders doen. Die ouderbetrokkenheid zelfs hebben weten om te buigen naar effectief educatief partnerschap. Ik hoop dat de serie De Luizenmoeder genoeg schuurt om, naast hard lachen, ook aan te zetten tot samen denken, reflectie, ontwikkeling en vooruitgang. Geïnspireerd door De Luizenmoeder ga ik (nu eindelijk) mijn volgende blog(s) schrijven over de ervaringen op de Amerikaanse privé elementary school waaraan mijn man en ik onze kinderen toevertrouwden. Ik had van tevoren bedacht dat onze kinderen een totaal andere (leer/school)ervaring zouden opdoen puur omdat het een ‘rijke’ omgeving zou zijn, maar de grootste verschillen (tov Nederland) zitten hem helemaal niet in het feit dat een privéschool meer financiële middelen heeft. De grootste verschillen zitten in de wijze waarop deze school erin slaagt om een community te zijn. Een heel heldere missie en visie heeft. Het verschil dat wij zien zit hem in attitude (leading by example door de gehele faculty & staff, naar ouders (en door ouders), naar leerlingen (en door leerlingen), naar eenieder), in helderheid (geen gezwabber LOL, maar heel heldere kaders die voor ieder gelden), vertrouwen en daarmee vooral in educatief partnerschap.

“Thank you for trusting us with your children, giving them to us so freely. Parents are the experts on their children. We are the experts on teaching and learning. Together we can give your child the best learning experience.” (Bob Gregg, Head of School tijdens eerste parents-teachers-bijeenkomst in week 1)

“En dat vinden wij niet raar, maar alleen maar heel bijzonder.” (juf Ank, De Luizenmoeder)

*grinnik*

gif.gif

Seventh blog post

JA! Tijd om de stilte te doorbreken. Want genoeg te vertellen, genoeg te overdenken, maar ook genoeg van het denken over het overdenken. Snap je het nog? Eigenlijk weet ik niet meer waar ik moet beginnen, maar gelukkig weet ik nog wel precies waar ik ben geëindigd. Namelijk, in de ontkenning. Ontkenning van alles wat was, wat nieuw was, wat anders was, wat NIET was, ontkenning van alles dat ik miste, waar ik naar verlangde. En ik ontkende zo hard dat ik zei: “Nee hoor, van ontkenning heb ik geen last…”

Maar net voordat ik die ontkenning keihard induikelde viel mijn oog op het (toen net) geschreven blog van Dick van der Wateren, een collega in opvoeding- en onderwijs-land, een blogpost over ‘verwondering’. Zijn eerste blogpost in een reeks over het fenomeen ‘verwondering’ van 4 september 2017. Het raakte me direct na het lezen van zijn eerste poging tot duiding van het begrip verwonderen, want mijn blog noemde ik niet voor niets Lies wonders. Wat is dat eigenlijk, verwonderen? *zucht, verwonderde ik me* Ik besloot om het even te parkeren (lees: ontkennen) en als concept op te slaan voor mijn eerstvolgende blogpost. En dat is dus vandaag, 10 januari 2018 (HAPPY NEW YEAR). Van september tot januari had ik kennelijk nodig om over de ‘schok’ heen te komen van het leven in de VS, een nieuwe wereld waar ik als moeder van twee kinderen behoorlijk van onder de indruk was. School. Gewoontes. Verwachtingen. Vanzelfsprekendheden. Alles. Is. Anders.

In zijn blogpost schrijft Van der Wateren over het begrip ‘verwondering’ en tracht het begrip te duiden aan de hand van oa Van Dale en Wikipedia. Hij slaat na enige toelichting een brug naar de filosofie en belicht het begrip vanuit ‘Inleiding tot de Verwondering’ (1967), door de Nederlandse filosoof Cornelis Verhoeven (1928-2001);

Niets is zomaar wat het is, alles is anders, zo zou de verwondering als stelling kunnen worden geformuleerd.

In de verwondering ervaren wij ons zelf op grond van een ontmoeting met een werkelijkheid.

Het is een avontuur waarvan hij [de mens] de afloop niet kan voorzien, een oefening in de vrije val.

Van der Wateren: “Volgens die eerste uitspraak is verwondering een denkhouding die niets als vanzelfsprekend ervaart. Het is de kinderlijke blik op de wereld waardoor we onbevangen vragen kunnen stellen bij alles wat we zien, horen, voelen en ruiken. De tweede uitspraak zegt dat wij door ons te verwonderen iets leren over wie wij zijn in verhouding tot de wereld waarin wij leven. De derde uitspraak leert ons dat, wanneer we ons overgeven aan verwondering, we een avontuur aangaan waarvan de uitkomst ongewis is. Verhoeven heeft het over een crisis – het moment dat we ons verwonderen — die ons dwingt anders naar ons leven te kijken.

Verwondering is daarmee de denkhouding die vanzelfsprekendheden radicaal afwijst, die ons niet alleen dwingt anders te gaan denken over de dingen waarover we ons verwonderen maar ook onze eigen positie te bevragen. We nemen afscheid van onze vertrouwde oude zekerheden en stellen daarvoor een vragende, filosofische denkhouding in de plaats.”

bfa8be8291e8026a440d609b87fc5ef6

Nou. Dat dus. Daar ben ik dus actief mee bezig geweest. Emotional clearing I guess. Afscheid nemen van vertrouwde oude zekerheden. En dat is niet easy. Dat is oncomfortabel, eng, spannend, uitdagend, en enorm ENORM vermoeiend. Dat dus! Slowly kom ik/komen wij uit de vrije val en begin ik/beginnen wij ‘thuis te zijn’ in de VS. Het gaat ook echt helemaal oké hoor! We ontdekken, reizen rond, leren leven in een ander land met alle bijbehorende pieken en dalen. Alle bekende vanzelfsprekendheden zijn weg en langzaam dringen nieuwe vanzelfsprekendheden zich aan ons op. Als je buren uitnodigt dan komen ze met lekkere versgebakken goodies (dit wordt andersom dus ook verwacht). Dat vinden we nu al heel gewoon. Als je naar een kinderverjaardag gaat dan breng je een cadeau mee in een keurig opgemaakt cadeautasje, ipv onhandig ingepakt (en geplakt) in cadeaupapier (vandaar dat ik rond Elle’s verjaardag echt NERGENS cadeaupapier kon kopen… ). Ook heel gewoon. Net als het feit dat een cadeautje nooit wordt opengemaakt waar de gasten bij zijn. Of net als het feit dat ouders meekomen naar een feestje en ook broers en zusjes meenemen. Check. Ach, ik kan zoveel zaken opnoemen. Alles is ‘anders’ zou ik zeggen, maar dat is alleen maar zo vanuit mijn en ons ‘oude’ perspectief. Alles is eigenlijk heel gewoon, alleen ik ben nieuw… wij zijn nieuw. Maar na een half jaar komen we aardig mee en waren we nieuw. Met de nadruk op waren.

Vanmorgen juichten de kinderen allebei op de achterbank van onze te grote auto: “Yes! School! School! Can’t wait to go to school!” Ik zag ze uitstappen om via de carpool line blij naar binnen te rennen. Hand in hand nog even achterom kijken om te zwaaien en “BYE MOMMY” te roepen, en off they went. Naar school. Hun school. En ik vond dat vanmorgen dus ook heel normaal. Het is ‘gewoon’ geworden. Wat heer-lijk! Allebei een geweldig tussenrapport in december. Vloeiend in Engels nu, afgewisseld met Frans en Nederlands. Vriendschappen, playdates, verliefdheden. Rocco had vandaag zijn eerste piano-les en hij vond het geweldig. Hij sprak met zijn muzieklerares een muzikale taal die mij totaal ontging. Verhip, Elle en ik keken ernaar. Ik zag nu hoe (3x per week) muziekles op hem inwerkte. Ze ontleedden de muziek kennelijk volgens ‘de’ Kodály Method. Uhm, say what?! Ik keek naar Elle om samen met haar een verontwaardigd gek gezicht te kunnen trekken, en ineens zie ik Elle de noten lezen en meegaan (ook 2x per week muziekles dus…): ta-ta-ti-sjjj-ti-ti-taaaa. (zie Instagram voor video van Rocco en zijn eerste pianoles) Voor Elle was dit kennelijk allang niet meer nieuw, maar gewoon heel gewoon.

Het laatste hoofdstuk van Verhoeven’s ‘Inleiding tot de Verwondering’ (1967) draagt de kop: Filosofie van het Enthousiasme. Klinkt als een mooi begin nu we de ‘drang ons te verwonderen sec om ons te verwonderen’ loslaten. Geheel in lijn met de circle of change die me inmiddels zo bekend is. Het ervaren van een cultuurschok, ik deed het volgens het boekje. “Doorgaans wordt gesteld dat expats een veranderingscyclus doorlopen. In deze cyclus volgen verschillende fasen elkaar op, beginnend met de ‘honeymoonfase’, gevolgd door desoriëntatie, ontkenning, frustratie en tot slot aanpassing en integratie. Het is gebleken dat deze cyclus voor de niet-werkende partner gekenmerkt wordt door diepere dalen dan voor de werkende partner. Ook duurt de aanpassing en acclimatisering langer bij de niet-werkende partner.” Yep. Volgens het boekje. En dat is best fijn, want dat geeft tenminste houvast en herkenning. Ondanks dat ik geloof ik toch heel hard hoopte dat ik bijzonder zou afwijken, en gewoon heel snel integreerde…

Enfijn, nu ik dan toch uit de frustratie ben (WHOOT!) en aangekomen ben in de fase van aanpassing en integratie (staat 9 maanden voor weet ik inmiddels), nu voel ik dat laatste hoofdstuk van Verhoeven ook echt: Filosofie van het Enthousiasme. Dat is een heel ander soort verwonderen voor mij! Niet om het vergelijken, maar om het ervaren. Zonder kaders, zonder vooroordeel of Nederlandse bril! En dus boekten we een reisje Philadelphia in februari, ga ik een paar dagen New York met een groepje Dutch ladies, gaan we met het gezin naar Virginia Beach en The Outer Banks (North Carolina) in maart en april, samen (ALLEEN!) een paar dagen New York City in mei, gevolgd door een nog onbekende vakantieweek in juni. En daarna? Dan vliegen de kinderen en ik voor een maand naar Nederland waar we vast en zeker (en toch nog onverwacht) in een vrije val zullen komen van de vergeten vanzelfsprekendheden die voor ons dan weer even nieuw en anders zullen zijn! Na een jaar VS zullen we dat eind juni in ieder geval mindful en met grace, joy en gratitude ondergaan. Ik raad het eenieder aan, een avontuur waarvan je de afloop niet kunt overzien, een tijdje zeer bewust in een vrije val!

2088107-Bren-Brown-Quote-Mindfully-practicing-authenticity-during-our-most

Sixth blog post

“Mam, Madame Christie leerde ons vandaag tot acht tellen! Luister maar: un, deux, trois, quatre, sinq, six, sept, huit!” Wow man, wat heb je goed geluisterd en wat gaaf dat jij het zo leuk vindt om Frans te leren. En heb je ook Engelse woorden geleerd vandaag? *knipoog* Maar natuurlijk leerde hij ook Engels. Spelenderwijs zingt hij Engelse liedjes (in de auto waan ik me terug op de pabo tijdens muziekles: “I like the flowers, I like the daffodils, …”) en hoor ik hem zomaar ineens “Bye bye, see you tomorrow Mrs. Bess!” roepen vanuit de carpool line. Het gaat goed. Niet makkelijk, tenminste niet elke dag even makkelijk. Maar het gaat heel erg goed. Supertrots zijn we op allebei, want wat is het hier ANDERS!! Ik kan – en ga – er aparte blogposten aan wijden, het schoolsysteem zoals wij dat nu mogen ervaren. Maar wat is het knap dat onze kinderen zich zo aanpassen aan dit systeem dat echt niet te vergelijken valt met het Nederlandse onderwijs. Grade one is echt serious business. Als hij ‘s morgens binnenkomt is het tas wegzetten, dagschema doornemen en vertalen, zitten aan tafel en beginnen aan je ochtendwerk.

IMG_1121

Rust, regelmaat, reinheid. Hij vaart er heel erg wel bij! Over hoe deze rust, regelmaat en reinheid totstandkomt op school ga ik (hopelijk komend weekend) meer schrijven. Maar ondanks dat hij het lastig vindt, hij komt blij en trots uit school. Vandaag toevallig geen goede dag, maar gisteren is oma vertrokken naar Nederland na bijna drie weken logeerfeest. Eigenlijk hadden we allemaal geen goede dag. Het genieten ging over in een groot ‘missen’ vandaag. Krijsende verdrietige kinderen: “Ik zei toch dat we niet naar Amerika moesten verhuizen. Ik zei toch dat we onze familie zouden gaan missen!” Boy, that was difficult. Ik slik mijn tranen weg. Bedankt voor de prachtige tijd oma/schoonmam… wat bijzonder om dat zo samen te kunnen beleven! Op naar het volgende logeerfeest.

IMG_1103

Voor onze kleine dame is het ook erg wennen. Ook op haar zijn we zo ongelofelijk trots. Toen ik haar gisteren wilde ophalen zag ik haar al hand in hand met een vriendinnetje over de speelplaats lopen. “We zochten een tree, we wilde een plekje zoeken because of rain.” Haar Engels is bizar. Zo snel, zo goed. Hele zinnen. Wat zeg ik, hele liedjes! In haar spel thuis hoor ik haar al Engels spreken. En ook zij leert al Frans op school. Magnifique! “Bonjour mommy!” Onvoorstelbaar. Maar ze heeft het ook erg moeilijk, elke ochtend bij het afscheid. En we moeten nog wennen aan haar ritme, want zij heeft feitelijk maar halve dagen school. In de VS (Virgina state law) is een school verplicht een kind tussen de middag te laten rusten tot vijf jaar. Pas wanneer ze daadwerkelijk vijf jaar is mag ze een hele dag naar school, tot die tijd zit ze dus in de ochtend in de kleuterklas (Montessori klas met kinderen van 3, 4 en 5 jaar) en vanaf na de lunch rust ze en speelt ze bij een soort naschoolse opvang in dezelfde school in een aparte ruimte tot 15:15u. Samen met de andere kinderen die gebruik maken van deze ‘optie extended day’. Enfin. Bijzonder en vooral erg anders.

Zo’n buitenlandplaatsing is echt andere koek. Ik ben een organisator pur sang en dacht eerlijk gezegd: “dat doe ik/doen wij gewoon wel even”. Daar kom ik wel van terug… het is niet makkelijk en zeker niet ‘eventjes gedaan’. Het gaat met vallen en opstaan. De afgelopen week bijvoorbeeld, was zo spannend! De kinderen voor het eerst naar school. Hij met tranen vandaag. Zij al een paar dagen met tranen/verwarring. Het is niet makkelijk, ik zie het en ik herken het. Ik vecht ook tegen mijn tranen. Wat doe ik ze aan? Oh nee, het is een geschenk! Nee niks geschenk, waar zijn we aan begonnen!? De turbulentie, nog altijd schudden we heen en weer. Gevoelens die over elkaar heen vallen. En dan ineens komt het er bij mij ook uit. Tranen, moe, nog meer tranen en nog meer moe! Het enige dat ik wil is rust. Iets vertrouwds. Even niet naar een onbekende bestemming, even op routine varen. Maar al wat er is, routine is het zéker niet. De batterij is zo leeg dat ik vandaag voor het eerst in lange tijd om hulp vroeg. In fact, ik herinner me niet dat ik om hulp vroeg. Ik heb dus al vooruitgang geboekt, dit levert het me nu al op! Bedankt Leonie, het was heel fijn dat je met me mee wilde naar een voor mij alweer onbekende plek vandaag. Deze week komt (te)veel samen; de spanning van haar eerste dagen school, de spanning van zijn eerste dagen school vorige week, de spanning van oma die weer vertrekt, van manlief’s/papa’s eerste zakenreis en wij dus alleen thuis. Maar ook de vlinders in mijn buik van de periode die eraan zit te komen: vrije dagen als zij naar school gaan, hoe zal dat zijn? Wat ga ik doen, zien, beleven, voelen? Mijn lijf doet pijn, mijn stem is weg, doktersbezoeken want ik voel me niet 100. Nee, ik voel me al heel lang niet 100. Mijn omgeving vertelt me dat ik moet rusten, even een pas op de plaats. En ja, dat is precies waar de kinderen en ik behoefte aan lijken te hebben. Even niet onderschatten wat het met ons doet. Even toegeven aan wat huiselijke dagen zonder afspraken. Ik geloof dat het ‘landen’ nu begint. Ik dacht dat we daar al waren, maar dat was overduidelijk nog ontkenning. Nu het stof neerdwarrelt, de utilities lopen, de creditcards en bankrekeningen werken, de auto’s goed lopen, de kinderen naar school gaan, het afweersysteem het laat afweten, nu landen we. En dat is niet eens een heel fijn gevoel. Dat gaat met horten en stoten, een ruige landing. Want ineens mis ik thuis. En ineens mis ik de familie. Ons huis. Vrienden. Hun vriendjes en vriendinnetjes. Zij missen ons oude huis, hun straatje, de bekende school met het bekende ritme. Emotioneel, maar ook opgelucht. Want we staan op de grond en we kunnen vooruit. Het klinkt misschien vooral zwaar, maar ik ben ook echt blij. Ik heb ontzettend zin in wat komen gaat! Dat is misschien wel het dubieuze aan het geheel. Eerst nu eens stil staan, energie opdoen om vervolgens op avontuur te kunnen gaan. Stil staan kan ik (let wel: nóg!) niet, dus dat wordt interessant…  Een paar dagen vooral rust, slapen als het kan. Misschien nu dan die langgekoesterde wens in vervulling laten gaan en yoga oppakken? Daarna, met (hernieuwde) energie rondkijken en genieten van deze ontdekkingsreis.

Dus waar wonen we precies? En wat is dat ene pand om de hoek waar ik mijn schoonmoeder over hoorde? En hoe werkt de metro? En hoe werkt het hier op school? Ja, nu is het “voor het echie”. School is begonnen! Nu kan ik pas echt vrij ontdekken. Maar nee, zo’n buitenlandplaatsing is écht niet niks. Wat heb ik al veel geleerd in die 2 maanden, en de kinderen toch wel! Bien, À bientôt!

IMG_1050.JPG

Fifth blog post

Via een Facebook-vriend zag ik vandaag een video van piloten die zich (voor de wetenschap) wagen in een vliegtuig midden in orkaan Irma die momenteel over de Bovenwindse Eilanden raast en een pad van totale verwoesting achterlaat. Wat een bizarre beelden van die piloten, vooral voor iemand die een beetje lichte turbulentie al als (dood)eng ervaart. Ik dacht aan alle getroffen mensen, aan Houston waar hier overal voor wordt gecollecteerd. Je treft mensen in de supermarkten, op straat, maar ook bij elke pin/creditcard-transactie kun je zowel in de winkels als online aangeven of je direct wilt doneren. De betrokkenheid raakt, de beelden van ‘Harvey’ staan vers op het netvlies en daar komt nu ‘Irma’ alweer aan (met in haar kielzog de volgende twee orkanen, Jose en Katia). Vreselijk, wat heb ik met iedereen te doen. Je ziet hoe mensen alles verliezen en zich verloren voelen. Wij boffen, tot zover.

Veiligheid, zo niet-vanzelfsprekend. Natuur, orkanen. Ongelukken, ziekte. Gekken (of juist niet-gekken) met bommen, oorlog. Het gaat niet onbewust langs ons heen, misschien gaat het juist zelfs te bewust niet langs me heen! Je kunt doneren, je kunt tegengas geven, je kunt helpen, je kunt bidden. Niet gezegd dat het een gevoel van veiligheid terugbrengt, maar je hebt het gevoel dat je íets doet. Ik kijk nog een keer naar de video die me zo aan het denken bracht en ineens voel ik een brok in mijn keel. In mijn lijf lijk ik de turbulentie te voelen die ik met mijn ogen zie maar ik zit gewoon op mijn bureaustoel. Mijn handen trillen, hartslag sky high. Ik haal diep adem en een traan loopt over mijn wang. Wat is het leven turbulent momenteel. In de wereld, maar ook hier in huis. Het voelt zoals die piloten in die cockpit. Rustig, dan weer heel hard schudden, rustig, schudden, et cetera. Vandaag was een pittige dag voor ons allemaal. Door alle emoties gevlogen, heen en weer. Vandaag ging zoonlief voor het eerst naar zijn nieuwe school en met zijn “Ik HAAT Engels!”-insteek was dat best (heel!) spannend. Maar ook omdat hij toch hij is en niemand hem daar nog kent. Hij die twee jaar geleden nog een verwijzing naar speciaal onderwijs kreeg. Hij die twee jaar geleden zoveel moest overwinnen om uiteindelijk gewoon helemaal op zijn plek en thuis te zijn op zijn vertrouwde basisschool. Die verwijzing naar speciaal onderwijs was achteraf echt niet nodig. Met wat extra hulp in het eerste half jaar van groep 1 was het daarna appeltje-eitje voor hem. Hij werd juf’s grootste helper en was als een vis in het water. En nu begint hij helemaal opnieuw, in een wildvreemde omgeving waar hij niemand kan verstaan en zij hem niet. En ik dacht dat de vorige keer voelde als ‘loslaten’. HA. Was I wrong!

En turbulent schudden we dus heen en weer. Gisteren nog: wat zal het leuk zijn, eindelijk naar school! Gevolgd door snikkend: zal hij zichzelf wel redden? Vanmorgen barstte ik bijna uit elkaar van trots. Keek hem gaan, die mooie grote gozer in zijn uniform. Hij stond daar braaf, kijk naar zijn juf en begreep niks van haar mimiek (kent haar nog niet) en al helemaal niets van haar woorden. Maar hij stond en hij keek, kalm. Tot ze een liedje zongen en alle kindjes meededen, tra-nen. Ik zag het gebeuren. Onveilig. Hij voelde een verwachting waar hij niet aan kon voldoen. Getroost door zijn andere juf, hup ging hij naar binnen (en ik kon niet mee). De ceremonie achter de rug waar ze onder applaus van de kleuterlokalen naar ‘groep 3’ (grade one) wandelden. Zo klein nog. Ze wilden lachen en ze wilden huilen. En de vaders en moeders eigenlijk ook (stiekem als zij niet keken). Ik voelde me zo trots, maar ik wilde hem ook zo dolgraag uit de juf haar armen rukken en veilig meenemen naar huis. Heen en weer. Want meteen daarna zegt iedereen natuurlijk dat het goed gaat komen, en dat weet én voel ik ook. Hij gaat het snappen, hij is zo slim. Hij praat vast snel Engels en voelt zich vast snel zeker(der) en op zijn gemak. Rationeel weet ik het. Maar heen en weer geslingerd, man wat is het loslaten toch moeilijk. Het is een cadeau, dit avontuur, deze school. Dat voel ik ook zo. Een cadeau om nu deze ervaring op te doen. Te weten dat je dit kunt overwinnen, dat je dit kunt. Dat je Engels leert spreken en daar je hele verdere leven plezier van zult hebben. “Maar ik HAAT Engels mam. Het enige dat ik de hele dag hoor ik gekwebbel, gekwebbel, gekwebbel.” Nog even jongen. En nog even lief meisje. Dan snappen jullie al dat gekwebbel en dan praten jullie zomaar ineens Engels, alsof je het altijd al deed. Ze kijken me wantrouwend aan. “Talk to the hand mommy! zegt ze terwijl ze haar inieminie handje naar me uitsteekt. Maar nu moet ik hem hier achterlaten. Waar ik hem op zich ook achter wíl laten. Heen en weer…

roc

(Elle ook in uniform, ze wilde hem ‘aanmoedigen’ ook al mag zij pas maandag beginnen)

En vandaag mocht ik hem dus ook voor het eerst weer ophalen van school. Stond braaf (en onzeker, sta ik wel goed, wat moet ik doen, naar wie moet ik kijken, …) in de carpool line te wachten voor de deur van school. In drie rijen staan we naast elkaar, auto’s wachtend op hun kind(eren). Om 15:10 gaat de voordeur open en komt de directeur naar buiten. Het plenst, keihard! In zijn mooie pak, paraplu omhoog. Hij inspecteert de carpool lines. Om 15:14u, de leraren komen naar buiten (alle duo-partners, in elke klas staan 2 leerkrachten). De een na de ander pakt een paraplu en stapt op hun zomerse schoentjes de natte plassen in. Mister Connoly stapt op de voorste rijen auto’s af en begint luid te praten door zijn walky talky. Hij nadert onze auto en leest de namen van de carpool card die onder de voorruit ligt: ROCCO VAN DER BIJ (hoor ROCCO FEN DER BIE) GRADE 1. Anderhalve minuut later staat zoonlief voor de deur en wordt door een leerkracht naar de auto begeleid, ze doet de deur voor hem open en “see you tomorrow, have a great afternoon Rocco”… Wow. Van onzekerheid slingerde ik naar rust. Ik zag hoe de directeur, alle leraren, iedereen betrokken was. Ze stonden er allemaal, ze regelden de carpool. Ik zat en keek toe. Ik kreeg mijn lieve ventje in de auto en voelde rust. En enorme trots. Wat een ervaring, zo’n eerste dag school. Hij keek me aan en zei: “Ik heb je zo gemist. Ik heb ook veel gehuild. Ik heb het maar opgegeven mam…” *knak* Daarna zei hij dat er een heel mooi meisje in zijn klas zit. En dat hij de ham echt niet te hachelen vond die ik op zijn brood had gedaan (het proefde naar een drolletje mam!). Uhm… oke? En snack-tijd, dat was leuk geweest. Maar P.E. (“dat is gym mam”) was maar saai, alleen maar weer gekwebbel (Engels). “Maaaaaarrrrr, ik had vandaag ook Frans mam! Luister maar: Je m’appelle Rocco!”  WHAT? Had je vandaag al Frans? En wat, heb je je ham weggegooid? En had je gym? Maar wat, hoe, met wie, waar, wat, …. laat maar. Heen en weer. Ik ben zo gigantisch trots op jou lieve zoon. Tranen over mijn wangen-trots. “Moet je huilen mam?” Ja, van blijdschap. Zo blij ben ik, zo trots. Wat ben jij dapper en sterk… “Weet je mam, ik ben eigenlijk ook echt heel trots op mij!” Wow. Turbulent. En zo de moeite waard! Maar vermoeiend, dat nog wel. Dus zijn uniform vast weer klaar hangen want morgen gaat de wekker weer vroeg, op naar dag twee. Wat heerlijk dat ze weer naar school gaan, maar als het eerst maar weekend is en ze weer veilig bij mij zijn. Heen. En. Weer!